دلخوشي

دلم دلخوشي هاي اندك كوچك مي خواهد، دلخوشكنك هم كه باشد، خوبست.

چراغ هاي روشن جي تاك، سبز، نارنجي، قرمز

خبرهاي احتمالي خوب، حدس هاي عاميانه محال

به روز شدن وبلاگ هاي سوت و كور، رد پاي يك آشناي قديمي

ورق زدن هشت كتاب سهراب

اسير، ديوار، عصيان، تولدي ديگر فروغ …

«و بدينسانست

که کسي ميميرد

و کسي ميماند

هيچ صيادي در جوي حقيري که به گودالي ميريزد ، مرواريدي

صيد نخواهد کرد».

ايمان نياوريم به آغاز فصل سرد

پرواز را …

آسمان تيره، ابر خاكستري، روزگار آبستن

صفير حادثه

پرنده سرخ

ابر سپيد

آسمان

رنگين كمان

گذشته

…
فقط يادت باشد كه من و تو، روزي هموطن بوديم.

فال نيك

فال نیک

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبزِِِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

زنده ياد قيصر امين پور

و خدایی که در این نزدیکیست

چیزی باید باشد، آرامی، امیدی،دست های پذیرنده ای

قلبی که تمام این حجم اندوه را تاب بیاورد

پشت و پناه باشد، تکیه گاه باشد

این زخم های عمیق را مرهم بگذارد

روح های پریشان را آرام کند

و من به هیچ کس دیگر این ظن نمی برم

یا غیاث المستغیثین