يادداشت هاي گاه و بيگاه

تشكرانه

Posted in خودماني by نيلگون on February 19, 2010

خداي خوبم لطفا يك قدم بيا جلو
مي خوام روي ماهت رو ببوسم

پ.ن: ايمان بياوريم به رؤياها
گاهي تعبير مي شوند

Advertisements

4 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. weblogchi said, on February 19, 2010 at 11:38 pm

    من ایمان آوردم.فقط یه قدم با مرگ و قطع نفس فاصله داشتم.خدا نزدیکتر از آخرین لبخنده عشقه.تلختر از اونه اما شیرین تر از اونم پیدا نمیشه…

  2. sam behbahani said, on February 20, 2010 at 12:50 pm

    ay vala

  3. meysam said, on February 25, 2010 at 10:32 am

    be roz hastam doste aziz

  4. پريسا said, on March 1, 2010 at 10:02 pm

    دعای قشنگی بود.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: