دلم مي تپد براي رديف بي انتهاي درخت هاي انار

براي هر سال انار چينان خانوادگي، همين روزها

براي چين هاي دامنم كه آخرش هم نفهميدم هر كدامشان قد چندتا انار جا دارد.

براي كاسه هاي كاشي آبي، پر از دانه هاي رنگ به رنگ

براي يك استخر لبريز از فلامينگوهاي خسته ي تازه از راه رسيده و ماهي هاي درشت خاكستري سرگردان

قدم زدن روي پشت بام هاي كاهگلي و مزه كشك هاي تر توي ايوان

صورت هاي خندان پيدا از پشت دار قالي سه در چهار و خيال‌بافي هاي ناتمام دختركان قالي‌باف، از كفش و لباس تازه تا رديف باريكي از النگوهاي پر و سر صدا و جهيز

بازي آفتاب نيمه جان بعداز ظهر پاييزي با سايه عريان درخت ها و پناه بردن به گرماي كت بابا

براي چشم هايي كه خاطره انارها را به خواب مي سپردند تا سال بعد

پ.ن: اين آبادي، آبادي ديگريست.

«اتفاق»

افتاد

آنسان که برگ

- آن اتفاق زرد-

می افتد

افتاد

آنسان که مرگ

- آن اتفاق سرد-

می افتد

اما او سبز بود و گرم كه

افتاد

زنده ياد قيصر امين پور

ميان زمين ما تا آسمان تو، چقدر فاصله است

خداوندگار

كه هنوز صداي زنجيرها به آسمان نرسيده.

گمانم هر كداممان يكي از آن شعله هاي كوچك روشن ميان سينه داشته باشيم

از همان آتش ناميرا

جايي درست ميان قفس سينه

*

شعله من، بازيگوش شده اين روزها

سر كشيده، شعله ور شده

دارد مي سوزاندم

بايد بروم پيش موبد موبدان

شعله را به امانت بگذارم پيشش

بشوم آدم برفي

و تمام زمستان را بخوابم تا بهار

تا آب شدن يخ ها

بهانه اي دوباره پيدا كنم براي داشتنش

بعد بيدار شوم

اولش بنا بود چند روز پيش بيايم اينجا براي روز دختران بنويسم. ديدم زشت است، آدم روز دخترش اينجا بنويسد، متأسفست براي وجود روز دختران، براي اين همه روز و هفته و ماه و سال رنگ به رنگ، كه اصلا بيزارست از همه مدارس دخترانه، بدش مي آيد از خانم بودن با قيافه عبوس و درهم و …
دلش مي خواهد همه روزها مال همه بنده هاي خدا باشند، دخترانه، پسرانه و زنانه، مردانه هم نشوند، ديگر
بعدش هم نويسنده اين وبلاگ تا اطلاع ثانوي تعطيل است.
تازه از خماري كنعان جان نيمه سالم به در برده، نشسته ساعتها را تماشا كرده، آنهم بدون حضور ديگران و جوري درهم بر هم شده كه سرهم شدنش اين بار جدا بعيد به نظر مي رسد.
هر كاري مي كند نگاه خالي ويرجينيا ولف و خانم دالووي دست از سرش برنمي دارد، چشم هاي پر از استيصال آن يكي خانم دالووي هم همينطور. (كلاريسا را ريچارد، يك جايي خانم دالووي خطاب مي كند).
دلش جيب هاي بزرگ پر از سنگ مي خواهد و يك رودخانه آرام كه دقيقا صحنه آخر را تجربه كند و شايد هم برنگردد.
تازه عصباني هم هست، يك روزنامه وزين با كلاس پر تيراژ فيلاني برداشته يكي از نوشته هايش را كاملا بي نام و نشان گذاشته توي سايتش، تيترش را عوض كرده، دوخط از سر و ته و وسطش زده و شده لابد اندازه مورد نظر، مخ نويسنده هم بس كه فكر مي كرده، دارد اشتباه مي بيند و نه بابا و اينها امكان ندارد! سوت كشيده، خوب خجالت دارد ديگر! اصلا صد رحمت به ديگران كه لااقل تك پاره اش نمي كنند، بقيه اش پيشكش (مال اينجا نيست البته)
بعد هم يك مطلبي خوانده در مورد ارزش غذايي يك چيزي كه هم پر انرژي است و خوبست براي ورزشكارها و كالري دارد هوارتا، هم اينكه سفارش شده هر چقدر دلتان مي خواهد، بخوريدش كه چاق نمي كند، اصلا جايگزين همه مواد غذايي مي تواند بشود، جل الخالق !!!!
اين هم لابد تبليغ يك ماده غذايي است، به روايت صنفش، كارشناس مربوطه هم احتمالا نابغه بوده و مطلب سر از جايي درآورده كه نبايد، حالا برويم پيدا كنيم پرتقال فروش را !!!!

پ.ن: خودكشي نمي كند البته

شاخه اي گل سرخ

برايم بياور

تا به اعجاز آن

ادعاي پيامبري كنم

به رسالت مهر

من قد كشيده ام

اين بار كه قايم باشك بازي كنيم

پنهان مي شوم

پشت سايه سپيدارها

تماشايت مي كنم

تو مي گردي و من

همبازي مي شوم با شعاع هاي بازيگوش نور

مي چرخم، كوتاه مي شوم، بلند

كش مي آيم قد حوض فيروزه اي

مي سُرم روي تن سبز نعنا، پونه ها

مي دَوَم توي ايوان

سُك سُك

ديگر پيدايم نمي كني

مهر من آن سالها، سي و يكم شهريور آغاز مي شد، با پايان ناگهاني تابستان گرم و پذيرا، با جنگ، با هشدار بي امان آژير قرمز، با به هم چسبيدن از سر ترس، سكوت ممتد و گوش سپردن به آسمان و زمين، آنقدر كه صداي چكيدن قطره ها از نيمكت دوم، رديف وسط به وضوح شنيده مي شد و بعد صداي گريه سحر و بغل دستي هايش…

با قامت اغواگر پرچم بزرگ سرخ رنگ ايست كه انتهاي رديف طولاني پله ها كنار در مدرسه مي ايستاد و برداشتنش براي فرار از صف هزار پاي لاك پشتي تا خود خانه، شده بود آرزوي چندين و چند ساله من

با زنگ ساعت 11 و ربع و سرريز شدن سيل خاكستري دخترها به خيابان يكطرفه، با روپوش هاي زشت گشاد و شلوارهايي كه به ضرب دكمه اضافه و گاهي سنجاق قفلي سرپا مانده بودند و مقنعه هاي مچاله

با موكت نمور نازك بد بو كه پهن مي شد روي برف هاي يخ زده حياط دبستان تا هر روز رأس ساعت 1 جشن تكليف بگيريم. با بدن هاي سرمازده بي قرار كه براي به پايان بردنش عجول بودند، با دستهاي يخ زده كه بعد دعاي وحدت از هم باز نمي شدند، با شيطنت هاي كودكانه و راز و نيازهاي كوچك به درگاه خداوند بخشنده مهربان

با همكلاسي هاي غم زده كه ميانه سال از راه مي رسيدند، همكلاسي هايي كه كتاب و دفتر و گاهي روپوش هم نداشتند، يخشان حالا حالا باز نمي شد، همكلاسي هاي دلشكسته جنگ زده كه فقط تا مدتها سر كلاس سرشان را مي گذاشتند روي دستها و زار مي زدند، درست مثل يكي از دوازده تا مريم كلاس كه تازه برادرش شهيد شده بود

با راهپيمايي هاي گاه و بيگاه اجباري، با عضويت بسيج افتخاري، با كلاس هاي آموزش دفاعي، با گلنگدن و كلاش و شناخت اثر انواع گازهاي اعصاب لعنتي روي جسم و روح آدم ها، با آموزش كمك هاي اوليه كه ديگر مثل نوشدارو بودند براي اينهمه سهراب

مهر من، مهري كه با از كرخه تا راين تمام شد.

انارهاي باغچه رسيده‌اند

ترك‌خورده و رها

ميان دستان سرد باد

با سبد مهر بيا و

از سر شاخه‌هاي عريان

تمام دانه‌هاي سرما‌زده و تب‌دار را

بچين

تابستاني كه هرگز از راه نرسيد

تمام شد

به قدر يك چشم بر هم زدن

به قدر فروريختن ماسه هاي گرم از دستان كودكي

به قدر نوشيدن يك فنجان قهوه تلخ

داغ داغ