ماه مهربان

رمضان آمد با داس ماه نو

كه تمام كشته اين سالهاي مرا درو كند يكجا

و بسپارد خرمن وجودم را به دست باد

شايد برگ سبزي بماند، يكي دو خوشه گندم

تحفه كنم براي ميزبان مهربان

كه نه چشم به دستان من دارد، نه اندوخته ام

مي دانم قابل نيستم

مي خواهم قابيل نباشم