عشق

آفت جانم شده بودي آن سالها

آن سالهاي آبي و نارنجي

آن سالهاي نيلي يه نه چندان دور

و عشقه هايت پيچيدند به پاي ساقه ترد و تازه اين مهر گياه

به هر پيچ و تابي قطره اي از جاري جانم نوشيدند

و باز پيچيدند به سينه ام، به گلويم، به چشمها

و باز بالا

تا بتابند به تن آرام آن سرو  بلند

تا سايه خورشيد ازلي پنهان زير پرده حرير ابرهاي وهم

و نمي دانستند

اين گياه چند ساله

تمام اين سالها

خدا خدا كرده كه سهمشان باشد

از خورشيد

از نور، از گرما

و عصاره عاصي جانش

آرام بگيرد آن بالا

كه اين دستهاي كوتاه در حسرتش مي سوختند

اگر عشقه هات نبودند و تو

و چه خوب

كه آفت جانم شده بودي آن سالها

آن سالهاي آبي و نارنجي

آن سالهاي نيلي يه نه چندان دور . . .