سلامي چو بوي خوش آشنايي

يادتون هست ؟

يكي، دو ماه پيش بود كه مي خواستم برم و اينقدر اين پا، اون پا كردم و اما و اگر كه آخرشم نشد.

از اون قورباغه هايي بود كه قورت دادنش، اونم صبح ناشتا، جدا از عهده يكي مثل من خارج بود.

چرا ميگم يكي مثل من ؟

شايد به اين خاطر كه بيش از ظرف تحملم، جابجايي رو تجربه كردم

و خيلي سالها، اول مهرم با هر چي كه شروع ميشد، اشتياق ديدن دوستاي قديمي توش جايي نداشت

شهر تازه، كوچه تازه، آدماي تازه و لهجه هاي جديد، اونقدرها هم كه فكر كنين خيال انگيز و رؤيايي نيستن.

انگار اين رفتن ها و اومدن هاي هر ساله، خواهي نخواهي آدمو به يك دور باطل مي كشونه، به يك تسلسل بي سرانجام و  طول ميكشه تا ثبات چند ساله، آروم آروم دلهره دائمي غربت رو از روي نگاهت پاك كنه و بتوني به خودت بگي اين شهريه كه دوستش داري، با مردمي كه مي شناسي، حرفهايي كه مي فهمي و چهره هايي كه از ديدنشون لذت مي بري.

يه سلام، يك لبخند، يه احوال پرسي گرم

تمام اون چيزيه كه تو رو با دنياي پيرامونت آشتي ميده.

من تازه به اينجا رسيدم

به كوچه اي كه دوستش دارم، همسايه هاي مجازي كه ادعا نمي كنم، مي شناسم ولي يقين دارم خيليهاشون گوشه اي از قلبم جا دارن و من روزهام رو با اشتياق ديدن ذره اي از روح و فكرشون آغاز مي كنم و شب رو به اميد سلام دوباره  به  پايان مي برم.

به خونه جديد من خوش اومدين، فكر مي كنم اينجا بتونم ميزبان بهتري باشم.

پ.ن: ببخشيد كه زحمت تغيير لينك افتاد گردن تك تكتون، قول ميدم ديگه جاي جديدي نرم .

پ.ن: از يه نفر به خاطر آموزش وردپرس و جواب دادن به سئوالاي ريز و درشت اين مدت خيلي ممنونم،

خصوصا در مورد جابجايي زمانها كه كلافم كرده بود.